Belinda wordt over enkele dagen zestien jaar en houdt van fotografie, leuke dingen doen met haar vriend, en met vriendinnen, winkelen en make-up. Daarnaast is ze al twee jaar model bij Triumph (een lingeriemerk), toen ze zwanger werd is ze daar even mee gestopt, maar heeft het daarna weer opgepakt. Ze doet dit met plezier.
Op haar vijftiende werd Belinda onverwachts moeder en ze wil haar verhaal graag delen met jullie.
Belinda: "Het was begin januari, vorig jaar. Ik had al twee jaar dezelfde vriend en we besloten seks te hebben. Zijn ouders waren niet thuis, dus we deden het bij hem. Ik had me helemaal klaargemaakt. Zelfs een mooi lingerie setje bij de Hunkemöller gehaald. Rood met kant. Het was heel gezellig, en we hebben er van genoten. Maar toen zagen we dat de condoom was afgegleden. Ik was helemaal in paniek. Het was al laat dus ik kon niet meteen naar de apotheek om de morning after pil te halen. De volgende dag ben ik meteen vroeg op gestaan (het was begin januari, dus kerstvakantie) om de morning after pil te halen en een zwangerschapstest. Thuis ging ik meteen naar de WC om de zwangerschapstest uit te proberen. Ik stopte het in het potje, en er kwam een lachende smiley op. "Zwanger" betekende dat dus. Ik snapte niet waarom het een lachende smiley was. Het was toch helemaal niet leuk? Ik dacht Oh, shit. En ik heb alles uit mijn handen laten vallen. Daarna heb ik de morning after pil geslikt. Ik was zo dom om de gebruiksaanwijzing niet te lezen. Ik dacht dat ik het wel wist. Niet dus.
Het was een week later en ik was nog altijd niet ongesteld geworden. Ik vond het heel raar maar ik dacht dat ik wel een beetje over tijd was. Na twee weken begon ik me zorgen te maken. Was ik toch zwanger, heeft die pil nietgewerkt? Mijn vriendje vroeg: "Je het die pil toch goed ingenomen hè?" Waarop ik antwoorde: "Ja, dat denk ik." Toen zei hij dat de morning after pil twee pilletjes waren die je samen moest inslikken. Wat was ik dom, ik was dus wél zwanger. Ik schaamde me kapot. Mijn vriend was niet echt boos, wel een beetje. Maar dat ging over.
Na drie weken had ik de moed bij elkaar geraapt om het mijn ouders te vertellen. We zaten samen in de woonkamer toen ik zei: "Mam, pap, ik moet jullie iets vertellen. Ik ben zwanger." Mijn ouders waren in shock. Ze waren niet kwaad. Eerder ontroerd. Mijn moeder begon te huilen, "Van geluk" zei ze. Mijn vader reageerde ook wel goed. Mijn ouders vroegen van alles. Wanneer is het gebeurd? Met wie? Wat gaan we nu doen? Wil je abortus plegen?
Met de ouders van mijn vriend was het wel anders. Ze waren woedend. Ze konden zich niet voorstellen hoe zo iets kon gebeuren. Het was zijn eigen verantwoordelijkheid. Ze wilden dat ik abortus pleegde en mijn vriend mocht me nooit meer zien. Hij had ruzie met zijn ouders vanaf nu. Hij vond dat ze zijn leven niet konden bepalen, en het mijne ook niet. Van een kant ben ik het wel met mijn vriend eens. Ze konden niet zomaar zeggen dat onze relatie voorbij was, we hielden immers van elkaar. Van een andere kant begrijp ik hen wel een beetje. Mijn vriend was kwaad op hen. Hij is toen bij mij en mijn ouders komen wonen.
Ik en mijn vriend hadden een grote keuze voor ons. Abortus, adoptie of het kind houden? Ik wilde zeker geen abortus plegen. Wegens mijn geloof, maar ook omdat het al te laat was en omdat, ik de gedachte al vreselijk vond. Iets dat de kans niet heeft gehad te leven, al vermoorden. Mijn vriend legde zich bij mijn beslissing neer. Als ik geen abortus wilde plegen, vond hij dat goed. Het was immers mijn lichaam. We dachten na over adoptie of houden. Maar ik wilde het kind zo graag houden. Kijken hoe het ontwikkelt, hoe het wordt, op wie het lijkt. Bij een adoptie familie zou het misschien gelukkiger worden, maar bij ons zou het toch ook gelukkig kunnen worden? Mijn vriend en ik hebben er samen met mijn ouders lang over gepraat wat we zouden doen. We hebben gekozen om het kind te houden. Het zou door mij en mijn vriend worden opgevoed. Samen met mijn ouders.
Na ongeveer één tot twee maanden kregen we te horen dat er twee hartjes klopten. Dat betekende dus dat het een tweeling werd. We waren helemaal blij, maar het betekende wel, dat alles nog duurder zou worden. Maar we waren gelukkig, heel gelukkig.
We gingen in het begin elke maand naar het ziekenhuis, maar daarna zelfs elke week. Steeds waren ze gezond.
We wilden het geslacht van de baby's niet horen, het zou een verassing worden. We gingen babyspulletjes kopen, de kamers inrichten en mijn buik werd steeds groter. We bedachten namen en hoe ze er uit zouden zien. Ze waren uitgerekend op 9 september 2008.
In de achtste maand, begon het vermoeiend te worden. Ik ging niet meer naar school (tijdelijk) en had steeds pijn in m'n rug. De baby's stampten steeds. En ik kreeg last van weeën. We begonnen ons zorgen te maken en gingen naar het ziekenhuis. Ik mocht in het ziekenhuis blijven. En op 12 augustus 2008 gebeurde het: mijn bevalling. Het was vreselijk zwaar. De bevalling duurde maar liefst vijf uur. Het is meestal zo dat je kunt kiezen of je verdoofd wilt worden of een natuurlijke bevalling wil ondergaan. Ik heb er voor gekozen om een natuurlijke bevalling te ondergaan. Het doet echt heel veel pijn, en ik kreeg ook bijna geen lucht. Je krijgt het heel benauwd, en pijn in je rug, bovenbenen, en natuurlijk je vagina, deze spant helemaal uit elkaar. Er moet immers een kind door kunnen, zeg maar.
Maar het was de moeite waard, er werden geboren:
Safira en Stan. Om 18.09, twee kerngezonde baby's. Ze waren zó mooi. Ik kon het niet geloven dat het mijn kinderen waren. Ik begon te huilen, zó gelukkig was ik. Ze waren helemaal rood, en hadden een verschrompeld huidje, maar toch waren ze mooi. Ze zijn één maand te vroeg geboren dus ze moesten nog even blijven, maar na een week mochten ze naar huis.
Het leven is moeilijker geworden, ik ontken het niet. Maar wel nog altijd gelukkig. Samen met mijn vriend (ja, nog altijd dezelfde) en mijn ouders. Mijn vriend heeft nog geprobeerd in contact met zijn ouders te komen, maar ze willen hem niet zien. Ik ga nog altijd naar school en zit in 6VWO, na mijn middelbare school wil ik voor journalist gaan studeren. Ik heb een bijbaantje, en mijn vriend studeert en werkt ook. Tijdens school en werk let mijn moeder op de kleintjes. Als ik met Safira en Stan wandel vragen mensen soms: "Zijn dat kinderen van jóu?". Soms zeg ik "Nee, dat zijn mijn broertje en zusje." Maar meestal zeg ik eerlijk dat het mijn kinderen zijn, ik schaam me er niet voor en ik krijg meestal een reactie als: "Maar je bent pas 15!" Het maakt me niet uit. Ik ben gelukkig. Elke dag als ik ze zie en ze kan voorstellen aan anderen voel ik me heel trots. Als je kunt zeggen: "Dit zijn mijn kinderen."
Het is wel soms naar als vriendinnen vragen of ik 's avonds mee naar de kroeg ga of zo iets. En dat ik dan niet kan omdat ik dan op de kleintjes moet letten. Gelukkig kan ik altijd op mijn ouders rekenen zodat ik niet altijd thuis moet zitten. Ook is het wel irritant als ze de hele nacht huilen, en jij moet de volgende dag naar school. Iedereen kan zich wel voorstellen dat je dan moe bent. Maar dat hoort er gewoon bij.
Meestal is het zo dat ik me volwassener voel dan leeftijdsgenoten, ik moet immers geld verdienen om mijn kinderen te onderhouden. Ik krijg wel altijd geld van mijn ouders en mijn vriend heeft ook een baan maar toch is het zo. Ik denk ook wel dat ik nu meer nadenk voordat ik iets doe. Vroeger deed ik veel dingen zonder na te denken. Ik word ook veel volwassener behandeld door de mensen om mij heen. Door mijn ouders, leraren, familie. Maar niet door mijn vriendinnen, zij vinden dat ik nog altijd dezelfde Belinda ben, maar dan alleen met 2 kinderen.
Als we rond de twintig zijn willlen we samen gaan wonen. Zonder mijn ouders. De kinderen zijn dan wel al rond de vijf jaar. Maar we willen het zelf doen, onze kindere opvoeden zónder hulp van anderen. Ik wil dat mijn kinderen later kunnen zeggen dat we goede ouders zijn ondanks dat we zo jong waren.
Je moet de mensen om je heen altijd respecteren, en niet zomaar in de steek laten. Soms zeggen ze dat je niet gelukkig kan zijn als je zo jong moeder wordt. Het is niet zo. Je kan heel gelukkig zijn en ik ben het bewijs!"
