Donna in haar huidige leven.
Donna is vijftien jaar, houdt van uitgaan, leuke dingen doen met vrienden en fitnessen. Ze heeft bijna twee jaar verkering met haar vriend en daar is ze heel trots op. Hij is echt haar held, en kan alles bij hem kwijt, hij staat altijd voor haar klaar! Drie jaar geleden werd ze op straat bijna gekidnapt, ze kon hier nog maar net aan ontsnappen. Donna vertelt haar verhaal over deze gebeurtenis.
Donna: "Ik was elf jaar en ik zat in groep acht. Op een zaterdagmiddag had ik afgesproken met een vriendin bij haar thuis, ze woonde bij mij aan het einde van de straat. Ik ging de deur uit en liep zoals altijd bij ons in het dorp over de straat richting haar huis. Heel onverwachts sprong er een man uit een auto en greep me bij mijn arm, uit paniek wist ik niet wat te doen en bleef even verstijfd staan. Het leek wel of ik bevroor, of de tijd even stil stond. Ineens besefte ik dat ik actie moest ondernemen en ik begon te me los te trekken, de man probeerde me zijn auto in te sleuren maar ik stribbelde tegen. Hij zei tegen me dat hij wat leuks met me ging doen en hij begon te hijgen, gelukkig lukte het me om los te komen. Wat er was gebeurd als hij me had meegenomen weet ik niet, ik denk daar maar liever niet te veel over na, want waarschijnlijk zou het niet veel goeds geweest zijn. Een paar meter verderop woonde een andere vriendin en ik ben bij haar de voortuin in gerend, ik heb als een gek op de bel staan rammen en gelukkig kwam haar moeder snel naar de deur. Ik barstte in tranen uit en vertelde wat er gebeurd was. De man was ondertussen in zijn auto gesprongen en heel hard weggereden. De moeder van mijn vriendin heeft me getroost en is meegelopen naar het meisje met wie ik afgesproken had, waarom ze me niet naar huis gebracht heeft begrijp ik nog steeds niet maar ik was zo overstuur dat ik ook niet op het idee kwam te vragen of ze me naar huis wilde brengen. Eenmaal bij mijn vriendin aangekomen heb ik daar het verhaal nog eens verteld, haar ouders waren boodschappen doen maar ik wilde per sé naar huis toe. Ik was zo ontzettend bang om die paar honderd meter naar huis te lopen maar we hebben het toch gedaan al was het wel via een grote omweg. Toen ik thuis was moest ik meteen weer huilen en mijn vader schrok heel erg, we zijn meteen in de auto gestapt naar het politiebureau om aangifte doen. Eenmaal op het politiebureau moest ik weer vertellen wat er gebeurtd was, het duurde heel lang en ik heb zoveel mogelijk verteld als ik wist. Weer thuis aangekomen hebben we gegeten en ben ik vrij snel naar bed gegaan want ik was moe en heel bang.
De dagen daarna kan ik me niet zo goed meer herinneren, ik weet wel dat na ongeveer een week er twee agenten op bezoek kwamen om opnieuw heel veel vragen te stellen. Dit omdat ik het nu een beetje verwerkt had, en er misschien dingen in me op waren gekomen die ik eerder niet wist. Ik moest de man opnieuw beschrijven. "Een oude man met lang grijs haar in een staart." zei ik. "Wat voor kleur elastiekje had de man in?" vroeg een van de agenten. Ik werd gek van de vragen die ik eigenlijk helemaal niet kon beantwoorden, daar let je op zo’n moment gewoon niet op. De agente zei dat er meerdere aangiftes gedaan waren tegen waarschijnlijk dezelfde man, dat luchtte op omdat ze eerder hadden gezegd dat ik dit wel had kunnen verzinnen omdat ik pas elf was. Ze geloofden me nu echt en er werd aan gewerkt.
De tijd daarna was heel vreemd, ik heb nog een paar keer contact gehad met de politie maar er was te weinig bewijsmateriaal om de man aan te houden. Toen ik 's maandags op school kwam, kwam er een meisje naar me toe met een krant. Ze liet me een artikel zien met het kopje "Poging tot ontvoering" ik schrok ervan, want het was helemaal niet de bedoeling dat iedereen dit zou weten. Ze vroeg of het over mij ging, en ik zei dat ik het er liever niet over wilde hebben. Ik woonde in een dorp en daar kan je verwachten dat het als een lopend vuurtje rondgaat, maar dat wilde ik helemaal niet.
’s Avonds sliep ik heel slecht, ik was bang dat ik er over zou dromen of dat hij er ineens weer zou zijn. Ik was bang om alleen over straat te gaan, het was tenslotte in mijn eigen straat gebeurd. Ik schrok heel snel, bijvoorbeeld als er iemand zonder te kloppen mijn kamer in kwam. Mijn moeder merkte dat het niet zo goed met me ging, en is met me gaan praten. Het leek haar verstandig om de schoolmaatschappelijk werkster in te schakelen. Dit zag ik eerst helemaal niet zitten, maar ik ben ontzettend blij dat dit toch gebeurd is. Ik heb hier heel veel van geleerd en ik heb het een plekje kunnen geven. Ik heb het er eigenlijk nooit meer over, ik probeer het te vergeten, ook al zal het altijd in mijn hoofd blijven spoken.
Het is ondertussen al een paar jaar geleden, en ik denk er niet vaak meer aan. Tot dat ik op een dag samen met een vriendin buiten liep en er een auto aan kwam rijden waar wij voor moesten stoppen omdat hij voorrang had. Ik keek wie er in de auto zat en ik schrok me rot, ik keek nog eens maar het was echt waar. Precies dezelfde man als die ene dag, precies dezelfde auto als die ene dag. Ik wilde zo snel mogelijk doorlopen, maar ik wist dat hij me gezien had. Hij lachte naar me en reed toen snel door, dat beeld zal ik nooit vergeten. Toen ik de man voor de tweede keer zag, draaide er een soort filmpje in mijn hoofd met de beelden van toen. Ik was meteen weer heel bang en er kwam zo'n naar gevoel in me naar boven.
Zo'n man begrijpt niet wat hij iemand aandoet, ik heb er nu jaren later nog steeds last van. Ik durf 's avonds eigenlijk niet alleen thuis te blijven, schrik nog steeds snel, en ga 's avonds niet met een gerust hart over straat. Deze gebeurtenis heeft mij zeker veranderd! Ik ben nog steeds dat vrolijke meisje dat ik hiervoor ook was, maar ik ben snel bang en geschrokken en ik ben ook niet graag alleen. Ik kan mensen ook alleen vertrouwen als ik ze echt ken, en ik zoek vaak ergens iets achter. Bijvoorbeeld als iemand op straat de weg komt vragen, denk ik meteen aan allerlei enge dingen. Ik denk niet dat ik heel anders ben dan andere meisjes want opzich heb ik een normaal leven, alleen heb ik iets rots meegemaakt waardoor ik toch wel veranderd ben.
Verder gaat het heel goed met me, ik ben ondertussen verhuisd en kom nog heel weinig op de plaats waar het gebeurd is. Ik zit nu in mijn laatste jaar van een VMBO opleiding en doe over paar weekjes examen. Hierna ga ik de opleiding SMD doen (sociaal maatschappelijk dienstverlening), ik heb deze opleiding gekozen omdat ik zelf heel veel steun gehad heb aan mijn schoolmaatschappelijk werkster en ik dit ook voor andere wil betekenen. Wat ik mee wil geven aan andere meiden van mijn leeftijd is dat ze moeten genieten van hun leven, en natuurlijk altijd oppassen voor dit soort situaties, al kan je er vaak niets aan doen.
Donna in de straat waar alles gebeurde, op de dag dat ze verhuisde.