Joyce is een meisje van achttien jaar en haar hobby's zijn shoppen, uitgaan, sporten en lezen. Ze wil haar verhaal graag doen over toen ze twee jaar geleden heel depressief werd en op het punt stond een einde te maken aan haar leven.
Joyce: "Ik was altijd al een beetje het pispaaltje van de klas, al vanaf ik van kleins af aan naar school ging. Maar in mijn middelbare schooltijd kwam de druppel. Het begon allemaal toen ik in de derde klas van het VMBO naar een andere school moest. Ik ging naar een andere school dat vond ik al best eng want ik kende niemand op die school, maar gelukkig ging mijn beste vriendin mee.
Het ging de eerste twee maanden goed op mijn nieuwe school. Totdat ik ruzie kreeg ik om iets heel kleins met mijn beste vriendin. Verschrikkelijk vond ik dat, maar ik ging toch naar school. Tot zij op een gegeven moment iedereen van de klas tegen me had opgezet. Ze lachten me uit en scholden me uit voor dikzak of lelijkerd en dat soort dingen. Ik voelde me vreselijk en ik vroeg ook aan mijn (ex) beste vriendin of ze er mee kon stoppen. Dat deed ze niet en het werd alleen maar erger en erger. Ik kon niet meer slapen, niet meer normaal eten, wilde niet meer naar school. Ik huilde elke nacht in mijn bed zodat niemand het kon zien en voelde me verschrikkelijk alleen en eenzaam, ook dat werd alleen maar erger. Ik ging niet meer naar school op den duur, verzon smoesjes, deed alsof ik ziek was. Ik wilde niet meer verder leven, ik was toch maar een mislukkeling en kon alleen nog maar negatief denken over alles.
Tot ik het op een dag echt niet meer zag zitten en ik op het station stond. Dat was vier maanden nadat alles begonnen was. Ik huilde, en ik wist het gewoon allemaal niet meer. Ik sneed mezelf, dan werd de pijn van binnen minder. Ik had vreetbuien, dan voelde ik me even beter, maar daarna alleen nog maar erger. Op het moment dat ik op dat station stond kwam mijn (nu mijn ex) vriend, want ik had hem gesmst dat ik niet meer verder kon zo. Hij schreeuwde en heeft me bijna figuurlijk van het spoor afgetrokken. Als hij niet gekomen was, was ik waarschijnlijk voor het spoor gesprongen. Hij heeft mijn leven gered.
Na dat moment ging alles heel snel. Ik kwam in een dagbehandelingskliniek terecht waar ze mij gingen helpen om weer positief te denken en blij te zijn met wie ik ben. In die kliniek heb ik twee jaar gezeten. Ik moest ook allerlei testen doen, omdat ze wilden weten wat ik had. Daar kwam uit dat ik een emotionele stoornis heb en dat ik soms heel erg gevoelig kan reageren en sommige gevoelens niet kan uiten, bijvoorbeeld enthousiasme niet. Dit is soms heel lastig, bijvoorbeeld als ik een bijbaantje wil, en dan moet solliciteren.
Ik ga wel weer naar school, maar niet naar diezelfde school waar alles begon, want ik heb mijn diploma al twee jaar binnen. Nu doe ik een opleiding om secretaresse te worden. Met het meisje die toen mijn beste vriendin was, maar door wie aanvankelijk alles aangesticht was, heb ik gesproken en ze is inmiddels weer een goede vriendin van me geworden. Er zijn momenten dat ik heel trots ben op mezelf omdat ik zo'n zware tijd heb overwonnen. Aan de andere kant zijn er ook veel momenten dat ik me weer heel depressief voel door alle narigheid die ik heb meegemaakt. Soms ben ik ook wel eens boos waarom deze aandoening nou juist míj heeft moeten treffen. Omdat ik weet dat het iets is wat nooit meer weg gaat. Maar ik weet dat het bij me hoort, en dat er ergere dingen op deze wereld zijn. Deze gebeurtenis heeft me veranderd, ik ben gewoon een normaal meisje net als andere leeftijdsgenoten maar ik heb geleerd dat je moet genieten van je leven en er het beste uit halen.
Voor de rest gaat het nu wel heel goed. Ik heb hele lieve vriendinnen en ik heb weer lol in mijn leven. Later wil ik een topsecretaresse worden en voor een tijdschrift of zo iets gaan werken! Ik wil ook ooit nog moeder worden.
Ik wil hiermee bereiken dat je nooit, maar dan ook nooit, jezelf van het leven moet beroven. Je moet doorzetten ook al zie je het licht niet meer schijnen. Dat komt echt wel terug. Niet opgeven, maar doorzetten!"