Marlies is zestien jaar en een meisje wat dol is om naar de stad te gaan en daar leuke dingetjes te scoren. Daarnaast houdt ze van films kijken en van uitgaan. Ze wil graag haar verhaal vertellen hoe ze op haar achtste levensjaar opeens getroffen werd door een gedraaide eierstok.
Marlies: "Je ziet het niet aan de buitenkant, en waarschijnlijk weten veel vrienden het niet eens van mij, want ik praat er haast nooit over. Toch wil ik het graag aan jullie allemaal vertellen. Ik was acht jaar.
Ik zat toen in groep vijf. Ongeveer half mei kreeg ik steeds buikpijn, je zou denken dat er niks aan de hand was. Mijn zus drukte graag op mijn buik als ik pijn had, want iedereen dacht op het laatst dat het allemaal onzin was en dat ik maar wat bedacht om aandacht te trekken. Het was natuurlijk helemaal geen aandachttrekkerij, het was echt. Het voelde als hevige buikpijn, maar ik merkte niet dat er iets gedraaid was. Ik had dagenlang hele erge pijn in mijn buik en af en toe krampen.
Op school zat ik steeds helemaal krom van de pijn, ik ben heel vaak opgehaald van school want het ging echt niet meer, ik heb toen drie weken thuis gelegen. Liggen was het beste want dan voelde ik de pijn niet. Naar de WC gaan durfde ik niet meer want met plassen stonden de tranen in mijn ogen. Dat was echt de doorslag voor mijn ouders, we gingen naar de huisarts.
Mijn eigen huisarts was niet aanwezig. We moesten naar een andere dokter. Zelf vond ik dat al helemaal niet leuk.
Bij de assistente moest ik in een potje plassen en zij zou er even naar kijken. Zo gezegd zo gedaan. Volgens de assistente was er niks aan de hand. In de wachtkamer zat ik er nogal krom bij dus ik moest toch door de huisarts worden nagekeken.
De huisarts drukte zo hard op mijn buik dat ik bijna tegen het plafond zat. Er was iets goed mis. Samen met mijn ouders ben ik toen naar het ziekenhuis gegaan. Van de hele rit naar het ziekenhuis weet ik niks meer.
In het ziekenhuis moest ik bloed prikken, en daarna door naar de echokamer. Ik weet nog goed dat er aan het plafond een sneeuwitjeposter hing. De dokter zei, kijk daar maar goed naar dan ga ik in jouw buik kijken. De dokters konden op de echo echter niks vinden. Na nog een paar kleine onderzoekjes moest ik in de MRI scan. Mijn lievelingsoorbellen moesten uit en mijn teddybeer werd gecontroleerd of hij geen ijzer in zich had want anders mocht hij niet in de MRI scan mee. De MRI scan vond ik supereng, gelukkig had ik mijn teddybeer mee. Hoelang ik in de MRI scan heb gelegen weet ik niet meer maar het was wel erg lang! Van de dokters hoorden wij dat het waarschijnlijk mijn blinde darm was die was ontstoken. Weer ging ik naar de echo kamer toe voor de bevestiging. Ik weet nog goed dat ik de dokter hoorde zeggen "Ik werk al vijfentwinitg jaar als arts maar dit heb ik nog nooit gezien." Bij mij begon er toen een lampje te branden. Er was iets heel anders dan een blinde darm ontsteking. Ik werd naar de kinderafdeling gereden in mijn ziekenhuisbed en daar vertelde de dokter samen met mijn moeder wat er was. De dokter zei: "Marlies, jouw eierstok is gedraaid." Als achtjarig meisje wist ik niet eens dat er een eierstok in je buik zat. Gelukkig vertelde de dokter met behulp van plaatjes wat er nou eigenlijk aan de hand was. Volgens mij begreep ik het toen nog niet helemaal, maar wel duidelijk was dat mijn eierstok uit mijn buik moest worden verwijderd.
Al snel had ik het operatiejasje aan. Samen met de dokters en mijn moeder gingen we naar de lift, ik lag in het grote ziekenhuisbed en ik vond het maar vervelend dat al die andere mensen in de lift naar mij aan het staren waren. Op de operatiekamer aangekomen was er een hele dikke chirurg met hele grote handen. De slaapdokter vertelde dat ik een soort wasknijper op mijn vinger kreeg en dat ik daardoor lekker lang ging slapen. Van de dokter mocht mijn teddybeer bij mij blijven en zou mijn moeder er de hele tijd bij zijn. Natuurlijk weet ik nu ook wel dat die er helemaal niet bij waren maar ik moest toch op een manier rustig gaan slapen. Samen met de dokter had ik bedacht dat ik ging dromen over een wonderwereld, en voordat ik het wist was ik weg!
Waneer ik precies wakker werd weet ik niet meer. Maar ik weet nog goed dat ik al die tijd nuchter moest blijven en dat ik vreslijke honger had, ik mocht alleen een witte boterham met hagelslag eten. Nou, die heeft nog nooit zo lekker gesmaakt! Alles heeft ongeveer één dag geduurt. 's Morgens vroeg was ik bij de dokter en 's avonds laat werd ik geopereerd.
Daarna kwam eigenlijk het hele gebeuren wat ik nog het beste kan herinneren. Daar voor was ik namelijk suf en had ik veel pijn. Van de dokter moest ik rustig aan doen. Maar ik had daar niet zo'n zin in. Ik moest op een po plassen maar dat vond ik allemaal maar raar, dus ging ik op stap met mijn infuus naar de WC, maar daar kwam ik de verpleegkundige tegen van mijn kamer. En die zei al snel dat dit niet de bedoeling was. Ze bracht mij netjes weer naar bed. Die middag kwamen mijn vader, moeder en broer op bezoek. Tegen mijn moeder had ik verteld dat ik wilde lopen! De verpleegkundige zei gelukkig dat ik alles in mijn eigen tempo mocht doen. Laat in de middag vertelden mijn ouders dat ze naar huis moesten gaan. Het was de eerste nacht dat ik weer helemaal helder was, maar ik wilde niet alleen slapen. Gelukkig mocht mijn moeder bij mij slapen! De nachten gingen goed en ik sliep goed door. Mijn infuszak ging één keer leeg en toen ging het heel hard piepen. De hele slaapzaal was wakker!
Ik kreeg allemaal kaartjes van mensen die ik soms helemaal niet kende. Van buren waar we nooit wat van hoorde en zelfs van de buren van mijn tante! Dat was echt superleuk! Van kinderen uit de klas kreeg ik hele tekeningen met de teksten: Kom je nou weer naar school?
Ik heb van maandag tot vrijdag in het ziekenhuis gelegen. Ik ben heel snel opgeknapt. De dokters vertelden donderdagmiddag dat ik naar huis mocht. Snel heb ik mijn vader gebeld en die kwam mij en mijn moeder ophalen. Superblij was ik toen ik het ziekenhuis mocht verlaten!
De pleister op mijn buik was zo groot als een A4-papier en ik had ongeveer zes hechtingen in mijn buik. De pleister moest twee dagen blijven zitten. Onder de douche heb ik toen de pleister verwijderd, het deed heel veel pijn en de wond was helemaal rood. Voor de hechtingen moest ik niet terug naar de dokter want die zouden vanzelf oplossen.
Na drie weken ging het eigenlijk weer helemaal goed met mij!
Nu, acht jaar later, gaat het nog steeds super! Niemand weet wat de oorzaak was van mijn gedraaide eierstok, dat hebben de dokters nooit kunnen vinden. Maar het belangrijkste is dat ik nergens meer last van heb! Het enigste wat ik er aan over heb gehouden is een vrij groot litteken op mijn onderbuik, je kan het vergelijken met een keizersnee want zo'n litteken is het. Je ziet het nog steeds wel zitten, maar het is nu heel mooi mijn huidskleur geworden. Met bikini's kopen hou ik alleen wel rekening dat het broekje niet te laag is, ik schaam mij niet voor mijn litteken want je ziet het toch niet, maar met bikini's kopen let ik er altijd op want ik zou het toch niet fijn vinden als het ook maar een beetje te zien is.
Alle kaarten die ik in die weken heb gekregen heb ik mooi ingeplakt in een boek. Ik kijk er eingelijk nooit in, waarom weet ik niet. Om mijn verhaal hier op de site te vertellen heb ik er wel even ingekeken. Echt heel tof om te zien dat zoveel mensen in die tijd aan jou gedacht hebben en zelfs ook mensen waar je nooit veel van hoorde! Van mijn klas heb ik ook een heel leuk boekje gekregen met veel tekeningen! Jongens die op hun tekening vroegen of ik snel weer naar school kwam, en dat ik snel beter moest worden. Nu zijn ze allemaal zestien of zeventien jaar je kan je amper voorstellen dat ze toen acht jaar geleden zo'n mooie tekening speciaal voor jou hebben gemaakt! Zelf mijn broer heeft een paar jaar geleden verteld dat hij onder een toets moest huilen omdat hij het zo zielig voor mij vond. Het voelt toch wel raar dat zoveel mensen toen aan je gedacht hebben. Super fijn!
Elk meisje heeft zoals je wel zal weten twee eierstokken. Ik heb er nu nog maar één, maar mijn andere eierstok heeft het werk overgenomen van de ander. Ik kan dus gewoon kinderen krijgen en ik ben gewoon ongesteld. Ik ben weer helemaal gezond!
Acht jaar geleden ben ik in de derdee week van mei opgenomen in het ziekenhuis en ik voelde mij toen ellendig en ziek, nu acht jaar later ben ik zestien en moet ik in de derdee week van mei m'n examen doen! Best eng eingenlijk, als je er zo over na denkt!
Er is niet veel of eigenlijk geen onderzoek naar gedraaide eierstokken gedaan. Ik weet alleen dat ik het derdde meisje in Nederland was die een gedraaide eierstok had. Maar toen was ik acht jaar. Misschien zijn het er nu wel meer. Maar het is dus heel zeldzaam.
Ik wil nu heel graag slagen voor mijn eindexamen! En daarna wil ik de opleiding Optiek gaan doen. Na vier jaar hoop ik dan opticien te zijn. Daarna wil ik nog Lenzen gaan studeren, wat ik wil meegeven aan andere meisjes en jonge vrouwen is dat je trots en zuinig op je lichaam moet zijn!"