Martine (24) werd misbruikt door een virtuele loverboy


Martine is 24 jaar en haar hobby's zijn muziek, muziek, muziek, kunst, schrijven, knutselen, internet, dieren, kinderen, talen... alles bij elkaar: haar eigen tijdschrift Encore!Magazine!

Helaas zijn niet alle liefdesgeschiedenissen rozengeur en manenschijn. Martine vertelde aan mij haar verhaal over een relatie die van kwaad tot erger ging, hoe ze werd misbruikt door een loverboy. Voor haar veiligheid noemen we de loverboy, die tevens haar ex is, op deze site even Mister X.

Martine: "Ik zal vertellen hoe ik mijn ex heb leren kennen; Mijn grootste hobby is muziek. Eigenlijk wilde ik toen al niets liever dan een tijdschrift maken over muziek, maar bij gebrek aan geld en kennis bleef het bij allerhande homepages. Eén van de websites die ik maakte was voor pianospelende meiden en heette (heel toepasselijk) Pianopals.
Via Pianopals - om precies te zijn een club die erbij hoorde, voor romantische pianomuziek - kreeg ik op een doodnormale donderdagmiddag een e-mail. Niet zo verwonderlijk, ik kreeg altijd veel reacties op die site.

Ene Mister X had de site bezocht en was er heel enthousiast over. Hij vroeg of ik MSN had en ik voegde hem toe. Misschien had ik dat maar gewoon niet moeten doen? Hij was toen 36, wat mijn ouders veel te oud vonden voor een meisje van 17. Gelijk hadden ze. Hij is violist en speelt prachtig viool, vooral eigen composities, die hij dan speciaal voor het meisje in kwestie maakt. Heel romantisch.

Na MSN kwamen de mails en niet veel later de kaarten en de brieven. Hij stuurde bandjes en CD's op waarop hij viool speelde en sprak. Na een paar weken wilde hij me ontmoeten en ik stemde toe. Het zou eerst alleen maar zijn om samen Mozart te spelen, ik op piano, hij op viool. Maar stiekem wilde ik wel een vriend. Mijn vorige relatie was een half jaar daarvoor uitgegaan en ik baalde dat vriendinnen steeds als duo verschenen en ik overal alleen kwam.

Mijn eerste indruk... om eerlijk te zijn viel hij een beetje tegen, maar dat durfde ik niet te laten blijken. Ik vond het ook kinderachtig van mezelf. In het echt was hij veel minder knap dan op de foto's die hij gestuurd had (Photoshop?!) en ik vond zijn accent echt een afknapper - zo dom en boers! Niet dat ik iets liet blijken, ik glimlachte verlegen en was oprecht blij met de leuke cadeautjes die hij meegebracht had.

Na een paar uur was ik aan hem gewend. Aan zijn directe manier van vragen stellen, die ik in eerste instantie vrij onbeschoft vond. Zo had hij bijvoorbeeld een hele waslijst aan eisen uitgetypt, voor als iemand zijn vriendin wilde zijn. Ze moest blond haar hebben, maat 36 hebben, voor zijn kinderen willen zorgen, zijn leerlingen kunnen begeleiden aan de piano, bij hem intrekken, gehaktballen draaien en ga zo maar door. "Kun je me dat bieden?" vroeg hij. Ik snapte niet goed wat hij bedoelde.

In het begin was het een soort droom, met vooral veel beloftes. Ik wilde graag reizen, liefst concertreizen maken, in verre landen achter vreemde vleugels kruipen en daar voor andere mensen muziek maken. Hij zei dat zulke dingen allemaal waar zouden kunnen worden, als ik zijn vriendin zou zijn en zou doen wat hij zei.

Met zijn drie zoontjes kon ik het meteen al erg goed vinden. Het was heerlijk om een gezinnetje te vormen. Warme chocolademelk maken van échte repen, marshmellows roosteren boven een kampvuurtje, ping-pongen, stoeprandspel en voorlezen. Ik gaf ze mijn speelgoed van vroeger en vond het ontroerend om ze daar zo gelukkig mee te zien
spelen.

Ook muzikaal ging het goed. Hij hielp me met muziektheorie en ik slaagde met glans voor het toelatingsexamen van het conservatorium. Ik mocht zelf kiezen waar en bij wie ik het liefste wilde gaan studeren! Even tevoren was ik naast piano ook cello gaan spelen en Mister X leerde me daarbij nog viool. Met die drie instrumenten speelde ik mee in al zijn orkesten en ensembles, overal mocht ik vooraan zitten en ik kreeg allerlei mooie solo's. Dankzij mijn ex kwamen mijn composities op CD's en in muziekboeken over de hele wereld en ook maakten we samen twee helemaal nieuwe muziekboeken. Mijn droom van concertreizen leek uit te komen!

Maar goed, als ik eerlijk ben, hij was tegelijk ook een grote dwingeland. Geen zin in bed bestond dus ook niet. Maar moet je kijken wat ik ervoor terug gekregen had: een prachtig groot huis, vlak aan de rand van het bos. Een gelukkig gezinnetje, met die schattige blonde jongetjes die zielsveel van me hielden. En de carrière waar ik altijd al van had gedroomd leek te
zijn begonnen... Maar eerst moest er daarvoor nog een andere carrière komen. Echte muzieksterren hebben promofoto's. Waar ze mooi en het liefst ook nog sexy op staan. Zo begon het. En ik vond het leuk, voelde me gevleid en mooi. Wel heel jammer dat ik steeds verder moest gaan in wat hij "glamour" noemde. Maar ik was inmiddels al helemaal gehersenspoeld en gewend om te doen wat hij zei. Ik dacht oprecht dat hij het beste met me voorhad. En ja, als je als erotisch model poseert, dan kun je veel geld verdienen en dat geld had hij nodig. Hij had immers veel geïnvesteerd in mij en mijn carrière, betaalde het huis en onze boodschappen. Nu moest ik dat allemaal terug gaan verdienen.

Ik wist dus wel wat er gebeurde, ook al dacht ik er maar liever niet teveel aan. De pay-site waar ik op stond heb ik zelf ook nooit bezocht. Hij stuurde mijn foto's in onder mijn naam, had gewoon een vals adres gemaakt bij Hotmail, dus voor iedereen leek het alsof ik alles zelf deed.
Naast mij had hij nog zeven andere vriendinnen, op dezelfde manier versierd met dezelfde mooie vioolmuziek. En die gingen één voor één ook overstag. Ook mijn eigen vriendinnen waren de klos. Hij maakte of stal foto's van ze om die erbij op de site te zetten. Eén meisje, dat toen pas 14 was, heeft hij stiekem gefilmd toen ze bij ons in bad zat. Honderden euro's zijn er met dat filmpje verdiend.

Toen bleek dat één van mijn vriendinnen, Sigrid, jaloers was op alle aandacht die ik kreeg. Ik ben niet bijzonder mooi, maar elke week stonden er fotografen op de stoep. De portretfoto's die zij maakten om het licht te testen liet ik aan Sigrid zien en ze baalde ervan. Het was haar droom om fotomodel te worden!

Mister X, die al mijn e-mails las, heeft toen een vals adres aangemaakt op naam van een fotograaf, Jan Groteveld. Die Jan wilde erg graag foto's van Sigrid maken - zogenaamd - maar moest dan wel eerst zeker weten dat ze de goede maten had. Zou ze misschien een paar ondergoedfoto's kunnen mailen? En een paar naakt? Ze was zo stom om het te doen en
mijn ex werd er weer een paar honderd euro rijker mee.

Ook zette hij één van de foto's op een datingsite voor SM-contacten, met haar mail en mobiele nummer erbij, waardoor allerlei mannen Sigrid gingen e-mailen en in haar gastenboek de meest walgelijke verhalen schreven. Ook zijn er op SM beluste mannen bij haar aan de deur geweest, zogenaamd had zij ze uitgenodigd.
Kennelijk vond hij die stiekeme dingen wel spannend, want hij begon niet veel later allerlei valse adressen te maken. Op naam van zijn ex, op naam van allerlei fotografen en modellenbureau's en op naam van verschillende van mijn vriendinnen, waaronder Sigrid.

Plotseling kwamen er bij allerlei mensen mails binnen, waarin Sigrid schreef dat ik zo'n trut ben en niet te vertrouwen en lelijk etc. Vriendinnen van me belden Sigrid en scholden haar de huid vol. Sigrid's ouders zijn naar de politie gegaan en die hebben de zaak doorgestuurd naar het Nederlands Forensisch Instituut. De experts konden met behulp van allerlei trucs de goede IP-nummers achterhalen en vonden alle berichten terug op de computer van mijn ex en mij. Mister X zat hier dus achter. Tot op de dag van vandaag gelooft Sigrid dat ik achter de
lastercampagne en seksadvertentie zit, onze vriendschap is totaal verziekt.

Op een gegeven moment heb ik een knop omgezet en voelde ik niets meer. Zelfs nu, jaren later, kan ik me bepaalde dingen niet meer goed herinneren. Hij was agressief en intimiderend, maakte me zwanger en schopte me vervolgens net zolang van de trap af tot ik een miskraam kreeg. Want zwanger zou ik toch geen pornomodel meer kunnen zijn?!
Ook dwong hij me tot seks met anderen, zijn zogenaamde vrienden, die hij ook allemaal van internet kende. Maar van die dingen weet ik alleen nog flarden, hoe het plafond eruit zag, dat soort dingen.
Ik kreeg steeds minder vriendinnen. Hij voelde hun kritische blikken en hij wilde alle aandacht. Ik mocht het huis niet meer uit, behalve om naar orkesten te gaan, dan gingen we samen.

Op een dag moest er een extra contrabas mee naar orkest. En twee mensen plus een paar muziekinstrumenten, dat past niet in zijn chicque auto. Dus ik moest fietsen met een cello, terwijl hij achter me aan reed met de auto. Eén stukje, bij een viaduct, kon dat niet en verloor hij me even uit het oog. Ik draaide me om en fietste razendsnel terug. Schoot een zijstraat in en zag zijn auto langsflitsen, terug naar ons huis. Toen race'te ik naar het station en ben in de eerste de beste trein gesprongen. Zwart en op goed geluk, met mijn cello en een linnen tasje met daarin de Bach suites, drie pennen en een klein brokje chocolade.

Bijna niemand in mijn omgeving weet van het hele verhaal. Ook nu praat ik er liever niet over, omdat ik me zo schaam. Een virtuele loverboy, daar trap je toch niet in? Het is gewoon een heel raar verhaal, dat weet ik zelf ook wel. Ik heb aangifte gedaan, maar het is heel moeilijk om uit deze zaak te komen. Hoe kun je ooit bewijzen dat ik het niet was, die achter het toetsenbord zat?

Na meer dan twee jaar stalkt hij nog steeds, daarom wissel ik elke maand van telefoonnummer. Hij doet het heel geraffineerd. Bijvoorbeeld: maak ik een e-mailadres, dan kies ik een wachtwoord dat ik uit de krant pik. Maar als geheime vraag had ik "Wat is de naam van je eerste huisdier?". Ik wist dat hij dat niet wist. Maar hij belde huilend een vriendin van me op, nog van de basisschool, die van niets wist. Hij miste me zo, ik was altijd zo lief, ook voor dieren... had ik vroeger ook huisdieren? Het meisje noemde een paar namen en een uurtje later
kon ik niet meer bij mijn mail en kregen mijn docenten ranzige berichten vanaf mijn e-mailadres...

Ook heeft Mister X een URL gereserveerd: mijn naam en dan punt com. Daarop staat een suffe site over hemzelf, die dus nu iedereen krijgt die mij Google'd. Ik krijg er zelfs op sollicitatiegesprekken vragen over en daar baal ik gruwelijk van. Niet alleen omdat ik niets meer met hem te maken wil hebben, maar ook omdat ik de site zo lelijk en dom vind - straks denken mensen nog dat ik zo'n belabberde site vol taal- en spelfouten gemaakt heb, lekker slechte reclame, zeg!

Kortom: ik moet altijd op mijn hoede zijn. Maar ik ben heel gelukkig dat ik weggegaan ben. Nu heb ik de carrière waar ik over droomde en een eigen muziektijdschrift: EncoreMagazine. Wanneer ik maar wil kan ik afspreken met vriendinnen. En het belangrijkste: nooit meer hoef ik tegen mijn zin uit de kleren.

Ga nooit over je grenzen voor een jongen, iemand die je dingen vraagt als mijn ex mij vroeg houdt niet echt van je. En zonder je niet af, blijf open staan voor kritiek en vragen van je ouders en vriendinnen. Wat ik ook iedereen kan aanraden is te kijken op sites als www.bewareofloverboys.nl en www.lover-boy.nl."