S. (14) heeft een eetstoornis
Een foto van S. voor alles begon
S. is veertien jaar en zit in klas 3Havo. Atheneum heeft ze niet gehaald doordat ze in de tweede klas een soort van instorting heeft gehad. Ze doet wel heel erg haar best op school om alsnog naar atheneum te kunnen gaan. S. hobby's zijn hockey en blokfluit spelen. Ze doet ook veel aan webdesign en andere creatieve dingen als schrijven en tekenen. Later wilt ze webdesigner worden, daar is ze in haar vrije tijd veel mee bezig.
S. vertelt haar verhaal over haar eetstoornis.
Ik ben altijd een beetje stevig geweest, ik weet nog dat ik vroeger een beste vriendin had, we zeiden altijd samen "Wij zijn niet dik, zij zijn gewoon hartstikke dun, wij zijn normaal.". Dat klinkt misschien stom, maar het hielp. Iedereen was dun, behalve wij, en dit was daar een mooie verklaring voor, we deden tenslotte niets verkeerd. Groep vier was dat, hoe onschuldig waren we toen.. Helaas bleef die vriendin zitten en heb ik nooit meer contact met haar gehad.
Ik kreeg een nieuwe beste vriendin, ze was mooi, dun, blond en slank, ze noemde me voor de grap vaak dikkertje. Ze heeft het nooit zo bedoeld, want in die tijd waren wij onafscheidelijk, maar ik denk dat alles stukje bij beetje heeft meegeholpen aan hoe ik nu ben.
In groep zeven ging ik het, zoals de meeste meisjes, toch wel steeds belangrijker vinden hoe ik eruit zag, ik was elf jaar denk ik. Op een dag kwam ik thuis, en mijn moeder zei: "Hé, je bent wel heel veel aangekomen de laatste tijd hè?" Dat is ook één van de redenen dat ik dus absoluut geen band met mijn moeder heb, ze kan me zo vreselijk kleinerend aankijken, en dat doet ze dus te pas en te onpas. Ik negeerde haar, maar sinds die ene dag kwam het wekelijks, of nee, dagelijks, meestal een beetje bedekt, naar voren dat ik toch wel heel dik was. Ik deed er niks mee, snoepjes at ik toch al nooit, sporten deed ik vaak, dus wat kon ik nog meer doen? Maar ook al zag je me de hele tijd vrolijk zijn, dat was het meisje wat ik speelde, van binnen was ik diep ongelukkig.
Eindelijk, ik ging naar de eerste klas van de middelbare school! Ik kon een nieuw begin maken, alles vergeten. Maar nee, dit lukte niet. Al snel was het duidelijk wat in de klas de groepjes waren. Een groepje van vijf meiden, waar ik bij hoorde, en dan had je nog de rest van de klas. Best lullig verdeeld eigenlijk als je daarover nadenkt. Maar omdat ik op de basisschool altijd een allemansvriend was geweest, en ook redelijk populair moest ik daar vreselijk aan wennen.
Ook het feit dat je hier opeens wat moest dóen om goede cijfers te halen, mijn citoscore was 550 en ik had er geen enkele moeite voor gedaan, helemaal nooit. Maar dat lukte me allemaal wel, op het einde van het jaar kon ik naar gymnasium, maar dat deed ik niet, ik zou volgend jaar naar atheneum gaan, want wiskunde is meer mijn kant. Maar dat wilde dus zeggen dat ik in de tweede klas weer goede punten moest halen, geen probleem natuurlijk..
Ik was dolgelukkig toen de vakantie voorbij was, ik ging samen met mijn beste vriendin naar een nieuwe klas! Ik werd wel gescheiden van de andere drie meiden, dat lag me heel zwaar en hier heb ik de laatste week van de vakantie iedere dag om gehuild. Maar ik zag de nieuwe klas weer als een nieuw begin, mijn vriendin ook, samen gingen we het maken!
Niet dus. Mijn vriendin liet me vallen als een baksteen, maar ondertussen zag ik wel hoe zij razend populair werd, niets was meer over van het onzekere meisje wat ze vorig jaar was, net zoals er niks meer over was van de vriendin die ik vroeger had.
Ik zag het zo: Zij is mooi, slank en populair. Als ik ook mooi en slank word, word ik ook populair! Niet dat ik per sé populair wilde worden, maar erbíj horen, dat vond ik zo belangrijk. Mijn vriendin had een groepje gevormd, ik stond erbij, ik werd geaccepteerd, maar ik was alleen maar aanwezig, verder had ik er niks mee te maken. Maar ik had een oplossing gevonden, ze zouden allemaal tegen me op gaan kijken! Ik zou mooi en slank worden, en volgend jaar, in de derde klas zou ik ze wel eens wat laten zien!
Mijn moeder mocht er niks van merken dus zo deed ik het: Geen ontbijt en geen middageten. Mijn moeder lag wanneer ik hoorde te ontbijten nog in bed en 's middags was ik op school dus kon mijn moeder me ook niet controleren. Ik at minder avondeten, dat viel ook niet op want ik zorgde er wel voor dat ik het langzaam afbouwde. ’S Avonds at ik een koekje met de rest van het gezin, niemand had wat door, mijn plan was perfect! In het begin bezocht ik ook pro-ana site's want ik was niet zo creatief op het gebied van verbergen. Maar ik heb ook andere tips op zulke site's opgezocht om meer te kunnen afvallen.
En inderdaad, het werkte, ik viel af, en niet een beetje, kilo’s tegelijk. Ik was zo blij, ik voelde me echt heel goed. Ik had niet door dat ik een eetstoornis begon te ontwikkelen, ik had meer de gedachte "Wauw, dit gaat goed!" Maar er was een keerpunt toen ik niet meer ongesteld werd. Het opende mij de ogen en ik stopte.. voor twee weken. Daarna kwam ik weer in volle gang, nog extremer dan van te voren. Mijn weerstand ging vreselijk achteruit en ik was eigenlijk altijd snotterig, ziek en vooral heel erg duizelig, iedere dag viel ik wel een paar keer om. Ik snap nog steeds niet dat niemand dat heeft gemerkt, en dat nog steeds niemand het merkt. Het afvallen zorgt alleen voor nog meer ontevredenheid, want het is nooit genoeg, ik wil altijd méér afvallen. In het begin had ik een streefgewicht, maar daar ben ik allang overheen.
In de zomervakantie, waarna ik naar de derde klas zou gaan, ging ik gewoon door, alleen was het wel moeilijker om het ontbijt te vermijden, maar ik zou mezelf niet zijn als ik daar geen oplossing voor had; braken. Hier ben ik na een paar weken wel mee gestopt, want het voelde niet goed.
Toch voel ik me eigenlijk altijd geweldig doordat ik zo veel kan afvallen, behalve de momenten dat ik heel duizelig ben. Depressief voel ik me nooit, behalve als mensen zeggen dat ik naar de dokter of iets dergelijks moet. Ik besef dat het ernst is, maar ik zie niet in waarom. Ik heb geen behoefte om naar de dokter te gaan.
Nu zit ik in de derde klas, ik had absoluut niet de spetterende entree kunnen maken waar ik op hoopte.. Mijn weerstand is ontzettend slecht, maar ik voel nog steeds geen behoefte om te stoppen. Niemand weet ervan, behalve één meisje: ik heb haar ontmoet via internet en na een tijdje in vertrouwen genomen. Zij heeft mij in laten zien dat er wel degelijk wat mis met me is, en dat het niet normaal is wat ik doe. Maar nog steeds kan ze me niet overtuigen dat ik moet stoppen, ze probeert het iedere dag, en daardoor flip ik vaak op haar, omdat ik me er vreselijk aan irriteer! Maar diep van binnen weet ik dat ze gelijk heeft en waardeer ik al haar steun enorm. Waarschijnlijk ga ik nog lang door met de manier van leven die ik nu heb want ik heb echt moeite met eten, het is niet alleen meer de angst om aan te komen, het zit er echt in geburgerd en ik weet niet beter.. Ik ga door met afvallen omdat ik een eetstoornis eigenlijk niet als iets slechts zie, en ik ben nog steeds niet dun ofzo. Mijn ouders weten er helemaal níets van. Ze vragen wel eens "Heb je eten bij je? Heb je gedronken?" maar als ik ja zeg geloven ze me gewoon. Ik heb alles sowieso heel geleidelijk aangepakt want ze mogen ook niks door hebben.
Mijn doel was aanvankelijk om populairder te worden in de klas, maar daar is niets van gelukt. Doordat ik me constant ziek voel heb ik juist een teruggetrokken houding gekregen.
Ik heb het gevoel dat ik anders dan anderen ben, en ook dat niemand me begrijpt. Er zijn zo'n drie mensen die het weten en ze roepen alleen maar dingen als dat ik naar de dokter moet en dat ik meer moet eten. Maar ze snappen niet dat het veel dieper zit. Ik word zíek van eten, mijn lichaam is het niet meer gewend..