K. is vijftien jaar, maar over anderhalve week wordt ze zestien. Ze houdt van shoppen, kleding maken, fashion en beauty, gezellig doen met vriendinnen, bellen, en MSNen. Ze vindt het ook heel leuk om naar school te gaan, alleen dat kan nu nog even niet. Ze doet dit jaar 4havo over aangezien ze is blijven zitten doordat ze vanaf januari niet meer naar school is geweest.
K.: "Ik ben ongeveer twee en een half tot drie jaar geleden begonnen met lijnen. Ik was heel erg geobsedeerd door mijn lerares Frans. Waarom weet ik eigenlijk niet, maar ze heeft gewoon iets wat niemand heeft. Aan het einde van het tweede schooljaar gingen we bowlen met de klas, en zij ging mee. Onder het eten kwam ‘gewicht’ ter sprake. Ze zei dat ze 53 kilo woog. Ik woog toen 61 kilo, dus daar schrok ik wel van. Ik wilde net zo zijn als zij, dus besloot ik dat ik wilde gaan lijnen. In het begin hield ik het niet vol, dus na een maand ongeveer stopte ik er weer mee. Rond de kerst werd kwam het toen weer een beetje terug. Toen ben ik afgevallen tot 54 kilo.
Ik weet al heel lang dat ik een probleem heb met eten. Ik heb ook tijden gehad dat het meer de kant van boulimia opging. Eigenlijk had het bij mij niet een specifieke naam. Meer gewoon ‘eetstoornis’. Maar toch stopte ik niet met afvallen terwijl ik me er wel bewust van was dat ik een eetstoornis had, want het is een ziekte. En ik heb ook een aantal pro-ana sites bezocht. Maar ik moet zeggen dat ik er nooit echt wat aan gehad heb. Ik ben zo iemand die alles zelf wil doen. Ongeveer anderhalf jaar geleden heb ik alles aan mijn ouders verteld. Ze vonden het erg moeilijk. Ze zijn gesprekken gaan hebben bij het RIAGG, omdat ze niet wisten wat ze moesten doen en hoe ze moesten reageren op mij.
Sinds een half jaar heb ik écht ondergewicht, officieel anorexia genoemd. Toen ik voor het eerst hoorde dat ik anorexia heb ging er eigenlijk niet zo veel door me heen, er kwam geen speciaal gevoel bij me op. Het was gewoon zo. In mei moest ik opgenomen worden in het Meander ziekenhuis omdat m'n bloedwaardes heel laag waren. Mijn kalium was te laag, en dat is gevaarlijk voor je hart. Sowieso was ik ook te licht, ik woog toen 44,8 kilo. Ik moest aansterken en wat aankomen. Het was niet om mijn anorexia weg te werken, want dat ziekenhuis was voor lichamelijke en niet voor psychische problemen, wat anorexia is. Ik moest vijf weken in het ziekenhuis blijven, toen ik werd opgenomen was dat natuurlijk het moment dat ik het aan iedereen moest vertellen. Mijn hele familie, mijn vriendinnen, mijn oude klas. Iedereen weet het.
Toen ik nog zo’n obsessie voor mn lerares had, voelde ik me vaak geweldig dat ik zo veel kon afvallen. En natuurlijk daarna ook wel. Dat gevoel was heerlijk! Alleen na een tijd deed het me niet meer zoveel. Soms hoor je ook wel eens dat anorexia patiënten juist heel erg depressief raken door hun ziekte, maar dat heb ik gelukkig nooit gehad.
Ik ben 1,67 meter lang, en op dit moment weeg ik 38,8 kilo. Het laagste was 38,3 kilo. Nu, sinds een half jaar, proberen mijn ouders me echt te begrijpen. Ze gaan ook regelmatig naar bijeenkomsten enzo, dat vind ik heel goed van ze! Ik heb niet het gevoel dat ik echt anders ben dan meiden van mijn leeftijd, maar deze ziekte heeft me wel veranderd, ja, dat zeker. In welk opzicht weet ik eigenlijk niet. Ik let meer op de mensen om me heen.
Achteraf ben ik nooit boos geweest op mijn lerares Frans. Ik bedoel maar, het is toch mijn eigen schuld geweest. Zij heeft nooit geweten dat ik zo'n obsessie voor haar had, als ik lesbisch zou zijn, zou ik zo verliefd op haar kunnen worden! Maar ook dáár kon zij niks aan doen.
Het gaat nu wel redelijk met me maar laatst heb ik gehoord dat ik 26 augutustus versneld in een eetstoorniskliniek word opgenomen! Hier ben ik erg van geschrokken, en ik wil natuurlijk helemaal niet! Ik ben erg gespannen en nerveus voor m'n opname, want ik weet niet wat ik er van moet verwachten. Ik raak nogal snel overstuur in een nieuwe omgeving, daar kan ik niet zo goed tegen. Toch zie ik mijn toekomst op zich wel positief in. Ik wil niet over tien jaar nog steeds een eetstoornis hebben, dat lijkt me vreselijk. Er zijn veel dingen die ik nog wil doen in de toekomst! In ieder geval m'n school afmaken en een diploma halen. En daarna natuurlijk een vervolgopleiding doen. Misschien wil ik ook wel voorlichtingen over eetstoornissen gaan geven. Later wil ik ook heel graag van mezelf een kindje!
Wat ik wil meegeven aan jullie is dat je nooit moet afvallen voor iemand anders. En als je wilt afvallen, doe het dan gezond! Want anorexia sluipt er langzaam in, en je bent er niet zomaar van af! En, je wordt er niet gelukkig van. Als het zó erg wordt, dat je dingen niet meer zelf kan, dat is niet leuk. Ik spreek uit ervaring, ik mag niet fietsen enzo. En ga zéker geen pro-ana sites bezoeken!
Hou van jezelf zoals je bent, iedereen is perfect op z’n eigen manier."