L.: "Vorig jaar zomer ben ik een jongen tegengekomen op een feest. Op dat moment was ik vijftien, en hij twintig. We raakten aan de praat, en al gauw hadden we gezoend. We kregen een relatie en twee weken later lagen we in zijn bed. Het was mijn allereerste keer, en was natuurlijk vet zenuwachtig. Ik was niet aan de pil ofzo, en hij stelde me gerust dat hij niet in me zou klaarkomen. Dat was ook niet gebeurd. Een aantal weken later voelde ik me raar, er was gewoon iets anders met me.. Niet lichamelijk maar geestelijk. Normaal ben ik heel onregelmatig ongesteld. Er zit vaak een paar maanden tussen de menstruatie bij mij. Uiteindelijk heb ik mezelf voorgenomen om op een bepaalde dag, als ik dan nog niet ongesteld was geworden, een zwangerschapstest te doen. Die dag brak aan, en in een tussenuur van school (de allereerste schooldag na de zomervakantie nog wel) heb ik een zwangerschapstest gehaald en thuis getest. Ik bleek zwanger te zijn. Eerst voelde dat als een soort van opluchting.. Ik had twee weken in hele erge stress gezeten (wel/niet zwanger?) en nu had ik eindelijk een antwoord. Toen kwamen de tranen. Ik heb niet keihard lopen huilen, maar gewoon een paar tranen. De huilbuien kwamen pas veel later. Daarna kwam ik huilend op school aan en heb ik alles aan een vriendin verteld. We hadden daarna ook nog eens schoolfotograaf! Maar wonderbaarlijk zag ik er echt super uit op de foto! Het is mijn mooiste schoolfoto ooit :).

De dag erna heb ik het mijn vriend verteld, en godszijdank deed hij superlief. De dagen daarop ben ik naar een abortuskliniek gegaan en heb een afspraak gemaakt. Toen was ik 7,5 week zwanger, dus bijna twee maanden. Uiteindelijk op 21 september 2007 lag ik daar, helemaal naakt op zo'n stoel met van die beensteunen eraan. Ik ging onder narcose (omdat als ik er bewust bij zou zijn dan zou er iemand mee moeten om me steunen, maar dat zou mijn moeder moeten zijn omdat mijn vriend niet mocht omdat hij een man is...). Het volgende moment werd ik wakker op een kamer, nadat ik me helemaal weer had aangekleed was ik nog flauwgevallen omdat ik al één dag niet had gegeten (dat mocht ook niet vanwege de narcose), en pas daarna mocht ik eindelijk naar beneden, naar mijn vriend. Hij had een heel lief cadeautje voor me gekocht :).

Eigenlijk was de abortus nog niet eens zo moeilijk.. Maar na 2 a 3 maanden kwam de klap. Een half jaar lang heb ik me elke nacht huilend in slaap gebracht. Ik kreeg steeds meer ruzies met mensen, en ik werd helemaal gek in m'n hoofd. Dat kwam doordat er zo veel emoties door elkaar door mijn hoofd spookte. Ik begon vooral te denken hoe het zou kunnen zijn als ik geen abortus had gepleegd. Ik kreeg een soort van spijt, maar natuurlijk weet ik dat dit de enige oplossing was. Telkens als ik een zwangere vrouw zag, een baby, babyspullen, of al een klein woordje moest ik gelijk weer aan alles denken. En elke dag heb je wel te maken met deze dingen, elke dag zie je wel iets wat met zwangerschap te maken heeft. Daardoor dacht ik er bijna vierentwintig uur per dag aan, en ‘beheersde’ het bijna mijn leven!

Die periode is net een beetje voorbij, en ik heb nu al meer dan 1 jaar een relatie met mijn lieve vriendje, die bijna tweeëntwintig is, en ik zestien. Ik ben nu echt dolgelukkig en kan niet wachten totdat ik later een kindje krijg! Ik heb er nu al zin in! :D